... Δν ξερω .... Θ δω ....

"ΕΝΑΣ ΧΡΟΝΟΣ...ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ....ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ....Κ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΚΑΝΕ ΤΑ ΜΑΓΙΚΑ ΤΟΥ Κ ΟΛΑ ΑΛΛΑΞΑΝ.... Μια βόλτα τριγύρω σ εκείνους που σπάραξαν τοτε.... Τωρα δν θυμούνται τι μέρα ξημερώνει.. Εκείνοι ολοι που δν άντεχαν ν σκεφτούν καν πως κίνησες γ τ μεγάλο ταξίδι τωρα δν θυμούνται πια.... Υπήρξες... Κάποτε στις ζωές τους... Τωρα.... Κανεις..... Πιο πολυ απόντες ολοι αυτοι απο σένα... ΕΣΥ ματια μου δν λείπεις ποτε.....
ψυχή μου αύριο θα λείπω εγω .... Θα έρθω μόνη μου εκεί όποτε θελω χωρίς κοινό. Χωρίς φώτα. Χωρίς ν χρειάζεται ν βλέπω αυτούς που δν έρχονται που δν θυμουνται. Αποφάσισα ν παίρνω το καφεδάκι μας κ ν έρχομαι μόνη μου ν καπνίζουμε μαζί ένα τσιγαράκι ... "Κ δυο άμα θες"(οπως έλεγες) κ ν σου μιλάω ... Κ ΕΣΥ να μου γελάς κάθε φορα που θα στρέφω το βλέμμα μου σ εσένα... Αποφάσισα πως ΕΣΥ μονο θελω ν με βλέπεις πλέον να κλαίω ν γελάω ν σε μαλώνω ν σε καλοπιάνω .....αποφάσισα πως μαζί σου δν θελω να μοιράζομαι πλέον παραστάσεις... Που δν μ κάνουν ν γελάω .. Μονο ν σιχαίνομαι.... Αποφάσισα πως φτάνει πια..... Δεν εχω λόγους ν ειμαι όταν πρέπει για τους άλλους... Πρέπει να ειμαι για σένα κάθε στιγμή που πρέπει για μενα......έμαθα πια.... Κ ΕΣΥ το ίδιο ειμαι σίγουρη.......
Τ πρωι κ τ άλλο πρωι κ το επόμενο απόγευμα κ την επόμενη βδομαδα κ τον άλλο μηνα..... Εκεί θα σαι κ θ μαστε κ εμείς που σ αγαπάμε κ δεν θα μάθουμε ποτε ν ζούμε με την απουσία σου.... Τρία χρόνια που έφυγες κ δν εχεις λείψει στιγμή...... Τρία χρόνια που σου μιλάω κ δν μου πες ποτε ΦΤΑΝΕΙ ΜΑΜΜΥ ΜΟΥ ......τρία χρόνια κ κοιτα ποσο σκατα έγιναν ολα.....τρία χρόνια κ πονάει το ίδιο γαμωτο.......
Κ ν σου πω κ κατι ;;;; Δεν θελω καν ν προσπαθήσω ν ξεχάσω ....ΟΧΙ......... Ν με ξυπνήσεις θελω ...... Κ ν σαι εδω ........
Σ αγαπαω ΜΠΑΜΠΙΝΟ Μ ..........

GWGW KOYK

....όχι όσον έρωτα ποθώ, μα όσο αντέχω.......

*"Έρωτα.. βαριά όταν αγγίζεις την καρδιά, λαβώνεις κάθε αρετή
Μα όταν ανάλαφρα περνάς πνοή ειρηνοφόρα,
κανείς Θεός, καμιά Θεά δε φέρνει τέτοια δώρα.
Κυρά του έρωτά μου μη με σημαδεύεις,
δως μου τη σύνεση Θεά, την ήμερη απόλεμη στοργή
δώσε μου δώρο λιγοστό, ότι ήρεμο κι ότι γνωστό
όχι όσον έρωτα ποθώ, μα όσο αντέχω."

Όταν η απουσία γίνει τρόπος ζωής
Όταν ο πόνος γίνει δρόμος διαφυγής
Όταν στα πρόσωπα του κόσμου, βλέπω το πρόσωπό σου
Όταν το δάκρυ μου στο χάρισα και έγινε δικό σου
Όταν το εγώ μου είναι μισό
και το αστέρι μου θολό
Όταν ξέρω πως υπάρχω μα δε γίνεται να ζω
Όταν μέσα μου κοιτώ βλέπω ένα απύθμενο κενό
γιατί δεν έπαψα στιγμή να σ' αγαπώ.

Κάποτε είχα μια αγάπη που λαβώθηκε νωρίς
μα την κράτησα γιατί, ένιωθα ανασφαλής
Κάποτε είχα μια αγάπη που άργησα να την πληγώσω
κι όταν με πρόδωσε... έπρεπε να τη σκοτώσω.
Θυμάμαι πριν να σε γνωρίσω έκλαιγε όλη η πλάση
κι όλοι ψάχναν μιαν ελπίδα, την ελπίδα που είχα χάσει
Κι όταν πλέον σε είδα είπα πως βρήκα την ελπίδα
αλλά μάλλον είχα βρει μια ακόμα παλλακίδα.
Μόνη ασπίδα η λογική που κατέρρευσε κι αυτή
όταν έδωσα και ένιωσες το πρώτο μας φιλί
Μόνιμη θλίψη η χαρά κι η νικοτίνη στα κρυφά
Μα τότε είχα μέσα μου μία τζούρα μοναξιά
Μα τώρα εξέπνευσα- τις σχέσεις, τον καπνό
δόθηκα και προδόθηκα ψάχνοντας για το θεό
Μέσα από την ένωση δυο σωμάτων, μέσα απ' την αγάπη
αλλά δάκρυ μετά το δάκρυ δεν αντίκρισα την άκρη
Μονάχα έφτασα στα άκρα σ' έδιωξα από κοντά μου
(σ' έδιωξα από κοντά μου)
Προτιμώντας να κρατήσω το κενό μες στη καρδιά μου
Προτιμώντας τη μοναξιά μου να γίνει η μνηστή μου
Αφού ο δρόμος μου για λύτρωση ήταν η καταστροφή μου.
(ήταν η καταστροφή μου)

Όταν η απουσία γίνει ...

Θυμάμαι τα ξανθά μαλλιά σου ν' ανεμίζουν
και τα πράσινά σου μάτια, τ' άπειρο να ατενίζουν
Θυμάμαι το χαμόγελό σου, τα δυο σου χείλη
Όμως τώρα δεν είμαστε ούτε φίλοι.
Να 'ταν η απόσταση γυαλί κι ο χρόνος ψεύτης
να ήμασταν πάντα μαζί κι όταν στα χέρια μου πέφτεις
Να σε σηκώνω και σαν κλέφτης να σου κλέβω τα αισθήματα
τα θρύμματα απ' τα ποιήματα αιώνια καταλύματα.
Να 'ταν ανέγγιχτη η στιγμή που τώρα έχει χαραχτεί
να μην ένιωθα ποτέ την ανάγκη για φυγή
Ένας σταυρός είναι όλη γη και πάνω εγώ να ατενίζω
το όνειρο που ζήσαμε και τώρα δεν αγγίζω.
Γυαλίζω τα όσα χώρισα μπροστά μου σε συγχώρησα
πιστή συνοδοιπόρησα, το ξέρω ολιγώρησα
Και την ψυχή μου αφόρισα να γίνει κομμάτια
βιώνοντας την ηδονή σε βρώμικα κρεβάτια.
Σημάδια αγνόησα, προχώρησα με βλέμμα θολωμένο
Κάθε βράδυ ξυπνώ και κάθε μέρα πεθαίνω
(Κάθε βράδυ ξυπνώ και κάθε μέρα πεθαίνω)
Δεν ξέρω τι περιμένω - πάντως όχι να φανείς
αφού η απουσία σου (η απουσία σου) έγινε τρόπος ζωής.

Όταν η απουσία....

*"Δωσ' μου τη σύνεση θεά,
όχι όσον έρωτα ποθώ....
μα όσο αντέχω."


Μια λεξη ....
......απουσια..............κενα κομματια η γεματα που χανουν την αξια τους αφου δεν ΕΙΣΑΙ εδω να τ μοιραστουμε.....ΜΟΙΡΑΣΜΑ...ΑΠΟΥΣΙΑ.........
ΜΝΗΜΕς...ΑΝΑΜΝΗΣΕΙς.......ΑΠΟΥΣΙΑ....................
Δεν υπαρχει πιο αδεια ζωη απο εκεινη που δεν μοιραζεται..Δεν υπαρχει πιο ακυρο συναισθημα απο κεινο που δεν το λαμβανει κανεις....
ΑΠΟΥΣΙΕΣ.......κενα κομματια που δεν γεμιζουν με ονειρα ουτε φοβουνται εφιαλτες...κενα κομματια απο ενα παζλ ζωης......περπατας πανω στα σωστα η λαθος ,δεν εχει σημασια, βαλμενα κομματια ..ταιριασμενα η οχι ,αδιαφορο κ αυτο,.......προσπαθεις ν πηδας πανω απ τα κενα..τα μαυρα απυθμενα κενα.......ΑΠΟΥΣΙΕΣ...κενα ψυχης.........
Ζωη ... θανατος........ολα ειναι εδω κ μονο οι ΑΠΟΥΣΙΕΣ φωναζουν τοσο εκκωφαντικα δυνατα ...καλυπτουν ολους τους αλλους ηχους ολες τις μουσικες τα γελια κ τα κλαματα....
Νυχτες ατελειωτες....θυμασαι....ειναι θλιβερο οταν ξεκινας μια φραση με το ΘΥΜΑΜΑΙ..ΚΑΠΟΤΕ.......ΗΤΑΝ....ΝΟΜΙΖΑ......ΘΑ ΘΕΛΑ.............κ οχι με το ΕΛΑ ΝΑ ΔΕΙΣ...ΠΑΜΕ...........................ΕΛΑ...ΦΥΓΕ....Σ ΑΓΑΠΩ..................κατι λειπει .....ΑΠΟΥΣΙΑ......................
Ενα τσουβαλι μνημες θαμμενες...οχι....ολοζωντανες γτ ετσι θελω ν τις κραταω εγω.....γτ χωρια τους δεν ζω...ΜΝΗΜΕΣ κ στιγμες αδειες.........ΑΝ ΗΣΟΥΝ ΕΔΩ...ΑΝ ΟΛΑ ΗΤΑΝ ΑΛΛΙΩΣ......Κ ΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΔΙΝΑ....................
Φρασουλες μικρες αλλα κουβαλανε ολο το μεσα μου γαμωτο...................οποτε σου μιλαω καποως ετσι θελω ν αρχισω κ γραφω κ σβηνω κ ξαναγραφω ,,,,,,,ΑΠΟΥΣΙΕΣ...........
......................................ευτυχως πριν τιε ΑΠΟΥΣΙΕΣ  ΕΖΗΣΑ ..ΕΝΟΙΩΣΑ............
ΑΠΟΥΣΙΑ ΜΟΥ,,ΜΕΙΝΕ ΕΚΕΙ ΑΝ ΘΕΣ...............................ΕΤΣΙ Κ ΑΛΛΙΩΣ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΒΓΑΙΝΕΙΣ ...ΠΟΤΕ................................................

Αναγγελία και πρόσκληση σε ποιητές να συμμετέχουν στα «Όνειρα των Μύθων» - Ανθολογία Ελληνικής Ποίησης του Φανταστικού

ΜΑΖΙ ΑΝΑΓΕΝΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ.

Οι Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, από το 2005 που δημιουργήθηκαν μέχρι σήμερα, έχουν εκδώσει μια σειρά από ανθολογίες Ελληνικού φανταστικού διηγήματος καθώς ένας από τους βασικούς λόγους δημιουργίας και ύπαρξης του εκδοτικού ήταν και είναι η προώθηση της Ελληνικής λογοτεχνίας του φανταστικού και των Ελλήνων συγγραφέων του φανταστικού.

Σαν συνέχεια αυτής της προσπάθειας, οι Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές αποφάσισαν να προχωρήσουν ένα βήμα πιο πέρα και να τολμήσουν να εκδώσουν την πρώτη ανθολογία Ελληνικής ποίησης του φανταστικού με τίτλο τα «Όνειρα των Μύθων».

Τα ποιήματα που θα εκδοθούν στην ανθολογία, θα επιλεγούν ανάμεσα από τις συμμετοχές που θα μας σταλούν.

Σκοπός της έκδοσης:

Ο σκοπός της έκδοσης είναι να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια ποιητική ανθολογία που θα μπορεί να σταθεί στα βιβλιοπωλεία κι αυτό γιατί θα είναι ακόμα πιο ιδιαίτερη αφού θα είναι μια ποιητική ανθολογία του φανταστικού. Αυτό που γίνεται συνήθως στην Ελλάδα είναι κάποιος να μαζεύει μια ομάδα ποιητών, να παίρνει εκατοντάδες ευρώ από τον καθένα και μετά απλώς να τους δίνει από 20-30 αντίτυπα κι εκεί να τελειώνει όλο το θέμα.

Δεν έχουμε σκοπό να κάνουμε κάτι τέτοιο. Σκοπός μας είναι να προσπαθήσουμε να εκδώσουμε ένα σύγχρονο και ποιοτικό βιβλίο ποίησης του φανταστικού που θα μπορεί να σταθεί στα βιβλιοπωλεία!

Η ποίηση είναι γνωστό ότι δυστυχώς δεν πουλάει στην Ελλάδα και η οικονομική κρίση έχει κάνει τα πράγματα ακόμα πιο τραγικά. Για αυτό εμείς ζητάμε από τους ποιητές μόνο μια συμμετοχή των 20 ευρώ ο καθένας, που θα μας επιτρέψει να καλύψουμε ένα μέρος των εξόδων του βιβλίου. Με την συμμετοχή του αυτή ο ποιητής θα αποκτά το δικαίωμα να βάλει δικά του ποιήματα σε 8 (οκτώ) σελίδες της ανθολογίας.

Παρόλο που θα υπάρχει συμμετοχή, επειδή θέλουμε πραγματικά να εκδώσουμε μια ποιοτική ανθολογία, θα υπάρχει στάδιο προ-επιλογής. Θα γίνει δημόσιο κάλεσμα με γνωστοποίηση των όρων για να στείλουν οι ποιητές την συμμετοχή τους. Όσοι από αυτούς επιλεγούν, θα πληρώσουν την συμμετοχή των 20 (είκοσι) ευρώ και θα αποκτήσουν το δικαίωμα να καλύψουν 8 (οκτώ) σελίδες από την ανθολογία με τα ποιήματα που έστειλαν.

(Προς αποφυγήν παρανοήσεων, η τιμή συμμετοχής δεν αλλάζει σε περίπτωση που οι στίχοι που αποσταλούν είναι λιγότεροι).

Βασικοί τρόποι και όροι συμμετοχής στην ανθολογία:

- Τα ποιήματα πρέπει να σταλούν στις εκδόσεις μέχρι και τις 31/1/13.

- Κάθε συμμετέχων θα στείλει ποιήματα, το συνολικό μέγεθος των οποίων θα είναι ΑΥΣΤΗΡΑ maximum 220 (διακόσιοι είκοσι) στίχοι, ώστε να κατανεμηθούν περίπου 27 (είκοσι επτά) στίχοι ανά σελίδα. Οι σελίδες που αναλογούν σε κάθε ποιητή είναι 8 (οκτώ).

- Τα ποιήματα θα πρέπει να ανήκουν αποκλειστικά στον χώρο του Φανταστικού

(δηλαδή να καταπιάνονται με εναλλακτικές πραγματικότητες, τον αλλόκοσμο, τα πλάσματα του φανταστικού - νεράιδες, δαίμονες, άγγελοι κ.α.-, το ονειρικό πεδίο ή ακόμα να έχουν στοιχεία επιστημονικής φαντασίας, τρόμου και gothic fiction).

- Τα κείμενα πρέπει να σταλούν μέσω e-mail, στη διεύθυνση fantasticpoetry@yahoo.gr

- Τα ποιήματα πρέπει να είναι αδημοσίευτα. Να μην είναι δημοσιευμένα ούτε σε κάποιο έντυπο (περιοδικό ή βιβλίο) ούτε σε κάποιο site στο internet.

- Τα ποιήματα πρέπει να είναι στην Ελληνική γλώσσα.

-Στο e-mail να αναγράφεται το ονοματεπώνυμο, η διεύθυνση και ένας αριθμός τηλεφώνου, κατά προτίμηση κινητού.

Για οποιαδήποτε απορία μην διστάσετε να επικοινωνήσετε μαζί μας.

Σκοπός της ανθολογίας είναι η προώθηση της Ελληνικής Ποίησης του φανταστικού.

Βασικοί τρόποι προώθησης της ανθολογίας:

- Θα γίνει εκτεταμένη παρουσίαση της ανθολογίας και των ποιητών που θα πάρουν μέρος, σε συνεχόμενα τεύχη του περιοδικού μας, Συμπαντικές Διαδρομές. Θα γίνει προσπάθεια να παρουσιάσουμε μικρές συνεντεύξεις αν γίνεται και από όλους τους ποιητές που θα συμμετέχουν.

- Θα γίνουν ανοιχτές παρουσιάσεις στις περισσότερες μεγάλες πόλεις, σε βιβλιοπωλεία και μπαράκια (Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Λάρισα, Γιάννενα, Τρίκαλα, Κατερίνη, Ερμούπολη, Ηράκλειο, Ρέθυμνο και σε άλλες).

Οι Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και το περιοδικό Συμπαντικές Διαδρομές δημιουργήθηκαν πριν από 7 χρόνια. Όπως δηλώσαμε και τότε, στην πρώτη ανακοίνωση μας, είμαστε και οι ίδιοι συγγραφείς και αυτή την προσπάθεια την ξεκινάμε πρώτα από όλα για τους ίδιους τους Έλληνες συγγραφείς του φανταστικού, καθώς αναγνωρίζουμε την δυσκολία που έχουν για να βρουν τρόπο έκδοσης.

Και σε αυτή την προσπάθεια είστε καλοδεχούμενοι όλοι.

Δεν χρειάζεται να σας γνωρίζουμε, δεν χρειάζεται κάποιος να σας συστήσει, δεν χρειάζονται τελετές. Το μόνο που χρειάζεται είναι να γράφετε. Στείλτε μας τα κείμενα σας και θα κάνουμε ότι μπορούμε για να σας βοηθήσουμε. Και αυτό το έχουμε αποδείξει έχοντας εκδώσει σχεδόν 200 Έλληνες συγγραφείς τα τελευταία εφτά χρόνια. Είστε όλοι καλοδεχούμενοι!!!

Ο στόχος της ανθολογίας είναι να εκδοθούν ποιήματα συνολικά περίπου 30-50 ποιητών. Αυτό θα εξαρτηθεί από τον αριθμό των συμμετοχών που θα αποσταλούν και το επίπεδο τους.

ΜΑΖΙ ΑΝΑΓΕΝΝΟΥΜΕ ΤΗ ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ!!!

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΕΣ ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ

«Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ»

and it s the stars that shine for you ......

stone sour - through the glass

I'm looking at you through the glass...
Don't know how much time has passed
Oh, god it feels like forever
But no one ever tells you that forever
Feels like home sitting all alone inside your head

How do you feel? That is the question
But I forget.. you don't expect an easy answer
When something like a soul becomes
Initialized and folded up like paper dolls and little notes
You can't expect a bit of hope
So while you're outside looking in
Describing what you see
Remember what you're staring at is me

Cause I'm looking at you through the glass...
Don't know how much time has passed
All I know is that it feels like forever
When no one ever tells you that forever
Feels like home, sitting all alone inside your head

How much is real? So much to question
An epidemic of the mannequins
Contaminating everything
When thought came from the heart
It never did right from the start
Just listen to the noises
(Null and void instead of voices)
Before you tell yourself
It's just a different scene
Remember it's just different from what you've seen

I'm looking at you through the glass...
Don't know how much time has passed
And all I know is that it feels like forever
When no one ever tells you that forever
Feels like home, sitting all alone inside your head

And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That shine for you
And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That lie to you.. yeah-ah

I'm looking at you through the glass...
Don't know how much time has passed
Oh, god it feels like forever
But no one ever tells you that forever
Feels like home, sitting all alone inside your head

'Cause I'm looking at you through the glass...
Don't know how much time has passed
All I know is that it feels like forever
But no one ever tells you that forever
Feels like home, sitting all alone inside your heaaaaddd

And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That shine for you.. yeah-ah
And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That lie to you.. yeah-ah

And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That shine for you.. yeah-ah
And it's the starrrssss
The sttarrrsss
That lie to you.. yeah-ah yeah

Ohhhoh when the starrs
Ohhh oh when the starrrrs that liieee

Κοιτωντας μεσα απο ενα τζαμι .....Ετσι στεκουν ολοι κ σε κοιτανε..Σαν μεσα απο ενα τζαμι...Ενα τζαμι που σε χωριζει απο οσα ειναι εδω κ σε περιμενουν..Απ οσα αφησες στη μεση.....Αραγε πως νοιωθεις εκει που εισαι ?Αραγε ακους βλεπεις...αισθανεσαι????Καταλαβαινεις ποσος χρονος εχει περασει που εισαι εκει? Πονας?? Νοιωθεις κ εσυ αυτην την αγωνια κ την προσμονη?Ποσα ερωτηματικα....Ποσα.......που τελικα δεν εχει καμια σημασια αν ποτε απαντηθουν..... Ποση ακομα προσμονη ????Ποση αγαπη χρειαζεται για να σπασει το τζαμι ???? Να γινει εκατομμυρια μικρα θρυψαλακια κ να σκορπιστει στον αερα κ να μην σε χωριζει πια τιποτα απο εμας!!!!!!!!!!!!!
Αυτο μονο ..............Μοιαζει να εχει περασει τοσος χρονος...Να σαι πολυ καιρο εκει!!!!!!!!!!!!!!! Τ αστρα παντα λαμπουν για να σου δειξουν το δρομο.................Κ ειμαστε ολοι εμεις που σου φωναζουμε....ΓΥΡΝΑ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Δεν μπορω να πω τιποτα αλλο.....Συνγχωρεστε με αυτες τις μερες..................Μου ειναι αδυνατον να γραψω κατι διαφορετικο.........Χιλια συγνωμη...Να ειστε ολοι καλα........

Αν έρθεις απόψε τη νύχτα, όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας .....

Πρεπει να ερθεις  Ξυλινα Σπαθια

Αυτοί που ξέρουν να πετάνε ψηλά
κάποιος μου είπε πως τρεκλίζουν στη γη
Αν η αγάπη δίνει φτερά
πες μου πώς βρέθηκα σ' αυτό το κλουβί...

Έχω χιλιάδες κλειδιά που ανοίγουν καρδιές
μα δεν ταιριάζουν στην πόρτα της δικιάς μου φυλακής
Κάποιος πρέπει να με βγάλει πριν να 'ναι αργά
πρέπει να έρθεις , μόνο εσύ μπορείς....

Αυτοί που φύγαν από καιρό στα βαθιά
απ' όσο ξέρω δε μιλούν πολύ
Έχουν κάτι παλιά, σκοτεινά φυλαχτά
που όλο τα στρέφουν στην ανατολή...

Είδα χιλιάδες κεριά, αναμμένες καρδιές
στην καταιγίδα μιας φοβερής σιωπής
Όλες αυτές οι στιγμές , σταγόνες μικρές
σταγόνες μιας μεγάλης βροχής ....

Αν έρθεις απόψε τη νύχτα, όλα τα αστέρια θα πέφτουν για μας .....

Είδα χιλιάδες κεριά, αναμμένες καρδιές
στην καταιγίδα μιας φοβερής σιωπής
Πρέπει να έρθεις πρέπει να έρθεις ...
ΜΟΝΟ ΕΣΥ ΜΠΟΡΕΙΣ.....

Δεν ξερω αν εχω κατι να πω.. Δεν νομιζω...Αυτο μονο ....Χιλιαδες προσευχες..κερια αναμμενα κρατανε την ελπιδα αναμμενη!! ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ...!!!! Ονειρα που εμειναν στη μεση κ νυχτες γεματες φεγγαρια κ διακοπες σε ομορφα νησια...κ γελια κ .................κ....................κ.............ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!Αυτο!! Τιποτα αλλο!!!!!ΑΚΟΥΣ???????????????????????

ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΡΘΕΙΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

σα μικρές πινελιές ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει...

Νίκος Παπάζογλου - στιγμές

Είναι κάτι στιγμές,
τρυφερές και λεπτές,
σαν κλωστές τυλιγμένες σ' αδράχτι,
σε γυρνούν απαλά,
σε μεθούν σιωπηρά,
σε γεμίζουν με πείσμα και άχτι...

για όλα αυτά που ζητάς,
για πολλά που πονάς,
για το τίποτε μιας ευτυχίας,
και γυρνάς σαν τρελός,
του καθρέφτη εαυτός,
θύμα-θύτης κακής συγκυρίας.

Πλημμυρίζουν το χθες
μαγεμένες σκιές,
που ξοπίσω μου γράφουν τροχιά,
με κρατούνε θαρρώ
σαν αλήθειες παλιές
σε λαβύρινθο δέσμιο βαθιά.

Είναι κάτι στιγμές,
σα μικρές πινελιές
ζωγραφιάς που δεν έχει τελειώσει,
λείπουν λίγα ακριβά
των χρωμάτων νερά,
για να δώσουν του τόπου τη γνώση.

Για τους κήπους της γης,
για το ροζ της αυγής,
για το κύμα που απόμεινε μόνο,
να χαϊδεύει με αφρούς,
τους πικρούς μας καημούς
και να διώχνει της πίκρας τον πόνο.

ΣΤΙΓΜΕΣ....Αυτο ειναι ολα...ΣΤΙΓΜΕΣ...

ΣΤΙΓΜΕΣ που περασαν κ εγιναν αναμνησεις..ΣΤΙΓΜΕΣ που δεν ζησαμε ακομα....ΣΤΙΓΜΕΣ ....δυσκολες σαν αυτες που ζουμε τωρα...ΣΤΙΓΜΕΣ που παλευεις να κρατηθεις εδω ...ΣΤΙΓΜΕΣ που ολοι εμεις προσπαθουμε να σου μεταδωσουμε την αγαπη μας..ΣΤΙΓΜΕΣ.....που πρεπει να ζησεις!!! ΣΤΙΓΜΕΣ που σου χρωσταει η  ΖΩΗ!!!

Παλευεις το ξερουμε ολοι !!! Δινεις τη δικη σου μαχη!!! Δεν εισαι μονος σου το ξερεις!!! Ειναι πολλοι !!ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΟΙ αυτοι που σε περιμενουν !!! Κ ειναι πολλες ακομα οι στιγμες που θελουν ολοι να μοιραστεις μαζι τους!!

Το ξερουμε πως ειναι δυσκολα ολα αλλα ξερουμε πως η ψυχουλα σου ειναι δυνατη κ ολη αυτη η αγαπη που σε περιτριγυριζει δεν μπορει να μην σου ανοιξει το δρομο της επιστροφης!!!!!! Κρυφτο μας παιζεις για να δεις αν μας λειπεις κ ποσο σ αγαπαμε , ε???ΔΕΝ ΤΟ ΒΛΕΠΕΙΣ????????

" ....ΣΑΝ ΜΙΚΡΕΣ ΠΙΝΕΛΙΕΣ 

   ΖΩΓΡΑΦΙΑΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ .... "  ....ετσι μοιαζουν ολα τωρα..σαν ζωγραφια που χει μεινει μισοτελειωμενη !!! Κ εσυ ο ζωγραφος που κραταει τα πινελα κ τα χρωματα  !!! Πρεπει να γυρισεις γρηγορα να την τελειωσεις!!!!! Να εισαι εδω !! Ξανα κοντα μας !!!!!!!! ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΜΙΚΡΕ ΜΑΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑ!!!!!!!!!!

Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει; Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι....

Τι Τραγουδι Να Σου Πω...... Ενδελεχεια

Τι τραγούδι να σου πω που να σε ξέρει;
Να' ναι εκεί όταν γελάς κι όταν φοβάσαι.
Να' ναι εκεί όταν μεθάς κι όταν λυπάσαι.
Κι όταν κρύβεσαι στης μοναξιάς τα μέρη.


Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Να μη μοιάζει με κανένα.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.


Τι τραγούδι να σου πω που να' χει αέρα;
Σαν κι αυτά μες τις κασέτες που 'χουν λιώσει.
Γιατί πάτησαν το χρόνο, σ' έχουν νιώσει.
Πήραν σήκωσαν το φως κι εδώ το φέραν.


Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Να μη μοιάζει με κανένα.
Τι τραγούδι να σου πω εκεί που πας;
Μα να μοιάζει μ' όλα όσα αγαπάς.


Τι τραγούδι να σου πω χωρίς ουσία;
Να το φτύνουν οι σοφοί κι οι μπερδεμένοι.
Να γεννιέται στα ρηχά κι εκεί να μένει.
Να μην έχει ούτε λάμψη,ούτε αξία.
Μα να φέγγει στη δική σου καταχνιά.

Δυσκολη μερα κ καθε χρονο γινεται κ πιο δυσκολη αδερφε μου.....

ΤΙ ΤΡΤΑΓΟΥΔΙ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ......

Μ ακους αραγε? Ολα αυτα τα χρονια...Μ ΑΚΟΥΣ????

Εφυγες ....Ολα συνεχιζουν να υπαρχουν ...αλλα λειπεις εσυ....Κ εγω συνεχισα να ζω χωρις εσενα ....Να ζω κ να θυμαμαι ......Τα πρωτα χρονια ηταν αλλιως....Ηταν σαν ενα κακο ονειρο που θα ξυπνουσα κ δεν θα υπηρχε....Μετα ...μετα ηταν θυμος...Οργη για ο,τι συνεβη κ σε πηρε μακρυα....Μετα ....απογνωση κ μοναξια....Ποση μοναξια..κ απουσια.....Ενα κενο ...Μια απουσια τοσο ζωντανη που θα την αγγιζα θαρρεις αν απλωνα τα χερια μου....Κ οτι γινοταν εχανε την ουσια του αφου δεν υπηρχες εσυ να το μοιραστω μαζι σου...

Ξερεις??? Μεγαλωσα!!!!!!!!!Θα γινω κ γιαγια.....Ξερεις???Φοραω κ εγω γυαλια πια...γερναω.....Ξερεις???.Δεν ζω πια στη γειτονια μας...εφυγα....Ξερεις????Δεν ειχα αλλους φιλους ποτε.......Ησουν εσυ οι παιδικες μου αναμνησεις...οι εφηβικες φοβιες μου......Κ ηταν ολα πιο ευκολα οταν τα εντυνες μ εκεινο το χαμογελο σου κ εκεινο το αστραφτερο παιχνιδισμα στα ματια ....

Δεν ξερω αν ηξερες ποσα σημαινες για εμενα καλε μου...μοναδικε μου φιλε......αδερφε μου ..............................

,......Ας εισαι καλα ...εκει που εισαι...............

Θέλω να κουβεντιάσω............

Κατερίνα Γώγου - Θέλω Να Κουβεντιάσω

Θέλω να κουβεντιάσω σ' ένα καφενείο
που να 'χει πόρτα ανοιχτή
και να μην έχει θάλασσα
μονάχα άντρες άνεργους
σκόνη με ήλιο και σιωπή
να μπαίνει ο ήλιος στο κονιάκ
κι η σκόνη μαζί με τα τσιγάρα στα πλεμόνια μας
και ας μην πάρουμε και σήμερα βρε αδερφέ
προφύλαξη για την υγεία μας
κι ούτε να δίνεις συμβουλές
το πως το κατεβάζω έτσι
και πως σκορπιέμαι έτσι
και να αφήσεις ήσυχα στα μούτρα
τις μπογιές τις μύξες και τα κλάματα
να τρέξουνε.
Μονάχα να κοιτάζεις ήρεμα
τα νύχια τα μαλλιά μου και τα χρόνια
που 'ναι βρώμικα
και 'γω
να μη δίνω φράγκο για όλα αυτά.
Μόνο το κόμμα, το χριστουλάκο τους
γιατί δε φτιάχτηκε το κόμμα τόσα χρόνια
και 'συ να 'σαι φίλος. Φίλος-φίλος
έτσι όπως το λέει ο Καζαντζίδης
και το κονιάκ να 'ναι σκατά
και εργολάβος πουθενά δε φάνηκε
έχει δωμάτιο για παράνομους
πάνω απ' το καφενείο
θα σου τα ρίξω σε μια δόση
το συνηθίζω άμα μεθάω -- έτσι για να σε λιανίσω -
να σε δω χωρίς βρακί να δούμε τι θα κάνεις
εσύ όμως λέει δεν θα 'σαι απ' αυτούς
θα σηκωθείς και θα χορέψεις παραγγελιά
...βεργούλες και με δείρανε...
και θα κρατάς στις χούφτες σου
μ' αγάπη και με προσοχή το μυαλό μου
είναι έτοιμο να διαλυθεί στα χίλια. Με πονάει.
Κι όταν
έρθουνε να σου πουν
εδώ δεν είναι
τόπος
και χρόνος
για τέτοια πράγματα
τράβηξε τη φαλτσέτα και θέρισε.

Θελω να κουβεντιασω ...Ποσο αναγκη το χεις να μιλησεις?Ποσα εχεις αληθεια να πεις κ γιατι?Για ποιον κ ποιος αραγε θα εχει την καθαρια ψυχη για να τ ακουσει? Να μιλαμε ακαταπαυστα για ολα εκεινα τα ασημαντα που ειναι κεντιδια στο υφαντο της μνημης μας....Κ να μην κρινεις εμενα μονο να χεις τα ματια σου ανοιχτα για να μ ακους καλα!!! Δεν θελω να μου πεις να σταματησω να σκεφτομαι ετσι ..ουτε να μην πινω...Ασε με να καπνιζω τις κουβεντες μας να τις κανω να μοιαζουν με ιστοριες παλιες κ ας ειναι αποψε η πρωτη φορα που θα αντεξεις να μ ακουσεις....Πες μου για εκεινα που δεν θα λεγε αλλος κανεις μ ανοιχτες τις πορτες ..κ τραβα!!Ανοιξε τες διαπλατα κ ας μας ακουσουν ολοι !!!!!!! Πες μου .......οχι για τα ομορφα κ τα σωστα !!Πες μου για τ αλλα!!Τ ασχημα τα βρωμικα κ δες!!!Κοιτα!!!Ποσο καθαρα θα μοιαζουν μετα!!!!!!!!!!!!Ασε με να ξεγυμνωσω την ψυχη μου μπας κ με γνωρισεις τελικα!!!!!!!!!! Κ μην ντραπεις να τσαλακωσεις το διαφανο προσωπο σου ...Σταματα να πουλας τη γυαλιστερη σου εικονα!!!!!!! Ασε τα σωστα για εκεινους!! Εμεις τα λαθος παντα χρωματα βαζαμε στα παιδικα μας σκιτσα κ ο κοσμος αυτος επαιρνε μουντες σκιες κ εμοιαζε να μας τυλιγει σαν μαυρο πεπλο.........................Ασε με να σου πω πως εκεινο που αγαπαω ειναι η σακατεμενη σου πλευρα!!!!!!!!!!!

................................

Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ ΕΥΑΝΘΙΑ ΡΕΜΠΟΥΤΣΙΚΑ

Χωρις στιχους ακομα μια φορα..Καταχρηση της ενοτητας που μου χει δωθει.....

Ισως ειναι η αναγκη να ταξιδεψει η ψυχη καπου αλλου..που ισως ουτε οι στιχοι καποιου αγαπημενου κομματιου δεν μπορουν να την πανε.

Ειναι καποιες στιγμες που ολα μοιαζουν να εχουν την αναγκη να γυρισουν εκει απ οπου καποτε ξεκινησαν.Ισως .....σαν ανθρωπος πληγωμενος λιγο πριν το μεγαλο ταξιδι να αναζηταει τροπο να γυρισει στην αρχη..................

Δεν ξερω.......Παραξενες μερες.......Κ εγω αναζητω μια μελωδια να με παρει απο δω.....μια μελωδια να γινει χαλι ν απλωσω πανω της ολα οσα θυμαμαι ...κ οσα δεν θα θελα να θυμαμαι .....να γυρισω εκει που ολα ηταν ΞΕΚΙΝΗΜΑ....κ γελια παιδικα..κ παιχνιδι.......κ ηλιος..κ ονειρα.......Εκει που λες κ σε δυο χουφτες παιδικες χωραγε ολοκληρος ο κοσμος...

Μια μελωδια .....ενας πινακας...μια εικονα.....χιλιες εικονες..κ χρωματα.....κ τραγουδια............

Μια μελωδια να χωραει ολα τα δακρυα κ τον πονο κ την απουσια...Μια μελωδια να μαλακωσει η χαρακια.........Να σταματησει ο εφιαλτης ..Μια μελωδια να γινει ξυπνημα γλυκο της μανας ..ν ανοιξουν τα ματια ...κ ξαφνικα .....ολα να ηταν ενα κακο ονειρο ..........................................................

There is no strength in numbers. I've no such misconceptions. But when you need me be assured I won't be far away.

Uriah Heep Lady In Black

She came to me one morning, one lonely Sunday morning,
her long hair flowing in the mid-winter wind.
I know not how she found me, for in darkness I was walking,
and destruction lay around me from a fight I could not win.

She asked me name my foe then. I said the need within some men
to fight and kill their brothers without thought of men or god.
And I begged her give me horses to trample down my enemies,
so eager was my passion to devour this waste of life.

But she would not think of battle that reduces men to animals,
so easy to begin and yet impossible to end.
For she the mother of all men had counciled me so wisely that
I feared to walk alone again and asked if she would stay.

"Oh lady lend your hand," I cried, "Oh let me rest here at your side."
"Have faith and trust in me," she said and filled my heart with life.
There is no strength in numbers. I've no such misconceptions.
But when you need me be assured I won't be far away.

Thus having spoke she turned away and though I found no words to say
I stood and watched until I saw her black cloak disappear.
My labor is no easier, but now I know I'm not alone.
I find new heart each time I think upon that windy day.
And if one day she comes to you drink deeply from her words so wise.
Take courage from her as your prize and say hello for me.

Δεν ξερω τι μπορει να σωσει τον καθενα μας οταν φτασει στο οριο...Δεν ξερω τι μπορει να ειναι αυτο που θα τον τραβηξει στο φως...Ισως ο καθενας μας να χρειαζεται το δικο του θαυμα.Στην υστατη στιγμη ..εκει που χανεις την ψυχη σου ...ισως ο καθενας χρειαζεται κατι διαφορετικο.....
Οτι κ αν ειναι αυτο θα τ αναγνωρισει ο καθενας ....θα δει τα σημαδια πως ειναι γι αυτον!! Ειναι η ξεχωριστη διαδρομη για τον καθενα....Ειναι αυτο που λειπει απ τη ζωη σου..τη ζωη μου ...τη ζωη μας......
Ανοιξε της ψυχης τα φωτα ν τα δει σαν ερθει κοντα...μην προσπερασει.....κ χαθει......