Hold me till I die,.. Meet you on the other side. .......

Pearl Jam - just breathe

Yes I understand that every life must end, aw huh,..
As we sit alone, I know someday we must go, aw huh,..
Im a lucky man to count on both hands
The ones I love,..

Some folks just have one,
Others they got none, aw huh,..

Stay with me,..
Lets just breathe.

Practiced are my sins,
Never gonna let me win, aw huh,..
Under everything, just another human being, aw huh,..
Yeh, I dont wanna hurt, theres so much in this world
To make me bleed.

Stay with me,..
Youre all I see.

Did I say that I need you?
Did I say that I want you?
Oh, if I didnt now Im a fool you see,..
No one knows this more than me.
As I come clean.

I wonder everyday
as I look upon your face, aw huh,..
Everything you gave
And nothing you would take, aw huh,..
Nothing you would take,..
Everything you gave.

Did I say that I need you?
Oh, Did I say that I want you?
Oh, if I didnt now Im a fool you see,..
No one know this more than me.
As I come clean.

Nothing you would take,..
everything you gave.
Hold me till I die,..
Meet you on the other side.


τι δινουμε κ τι παιρνουμε αληθεια...τι απ οτι εχουμε μεσα μας δινουμε ...τι νοιωθουμε κ τι αξια εχουν αυτα που νοιωθουμε αν δεν ειναι ικανα ν γεμισουν μια ψυχη ..διπλα μας.....ποσο λιγος ειναι ο χρονος τελικα..ΜΙΑ ΑΝΑΣΑ.....................ποσο λιγοτερο θα αιμοραγουσε καθε υπαρξη αν γινοταν ν την τυλιξουμε μ εναν χιτωνα αγαπης...κ τελικα τι μενει ....τι μενει απ ολα αυτα κ τι προλαβαμε ν δωσουμε...αυτο αξιζει μονο......
δωσε μου την πληροτητα της αγαπης σου ,,,,,μονο αυτο χρειαζομαι στ αληθεια..ολα τ αλλα ........αερας........ετσι ν παμε ως το τελος κ εγω ν σε κουβαλαω μεσα μου ...ετσι κ αλλιως ματωνουμε γ τοσα ακυρα κ κενα,,,,,,,,,
ας ειναι το ΟΛΑ ΣΟΥ αυτο που θ εχω μαζι μου τη στιγμη της ληξης...........κ μετα...........μετα...............θα σε συναντησω στην αλλη πλευρα..................κ αν ειπα καποια στιγμη πως σε χρειαζομαι ..κ αν καποιες λεξεις εγιναν θηλια κ σου στερησαν τ οξυγονο..κ αν καποια βλεματα φυλακισαν τις αρνησεις σου ..κ αν οι χτυποι της καρδιας μου τρομαξαν τα ονειρα σου ...κ αν σαν κλεφτης παλεψα ν κλεψω λιγο απ τ φως σου........ποσο λαθος ημουν........................ετσι κ αλλιως τπτ δν αλλαζει πια........ετσι κ αλλιως οτι υπαρχει δινεται απο μονο του ..αυτα που δν δινονται ειναι γτ στην ουσια δν υπηρξαν ποτε...........
............ MEET YOU ON THE OTHER SIDE .................................θα ειμαι εκει σαν τα βρυα που τα δερνει η ορμη του ποταμου αλλα εκεινα δν κανουν βημα....σαν ν περιμενουν κατι..καποιον..................
..........MEET YOU ON THE OTHER SIDE.............μεινε λοιπον οσο αντεχεις....οχι οσο θες ουτε οσο μπορεις,,,,,,μονο οσο αντεχεις.....................μετα............................... 

Αν είχα μια ανοιχτή αγκαλιά μια ζήλια δίχως φθόνο αν είχα μια δικιά μου ερημιά να μην ακούει σε νόμο...........

 ΑΓΝΟΣ- ΔΙΑΦΑΝΑ ΚΡΙΝΑ

Αν είχα μια ατσαλένια καρδιά
ένα στήθος γεμάτο με οξυγόνο
αν είχα μια παιδική ανεμελιά
στη ζωή μου ούτε έναν πόνο.

Αν είχα μια ανοιχτή αγκαλιά
μια ζήλια δίχως φθόνο
αν είχα μια δικιά μου ερημιά
να μην ακούει σε νόμο.

Αν είχα δύναμη να πω
αληθινά τραγούδια
αν είχα στίχους να τους πιω
και λέξεις σαν των παιδιών τα χνούδια.

Τότε θα ρχόμουνα γυμνός
αγνός, καθάριος, φως μου
και θα ξανάρχιζα απ αρχής
τον τόσο λάθος βίο μου
τότε σαν σπόρος μες στη γη
θα φύτρωνα στο χιόνι
το αγκάθι ανθός θα γίνονταν
για να μη σε πληγώνει.


 ΑΝ......................δν κουβαλουσα οσα εκαναν την ψυχη μου ενα σκοτεινο λαγουμι ...ΑΝ.............δν ειχε ματωσει το βημα μου απ τις κοφτερες πετρες που πανω τους περπατησα κ εφτασα ως εδω .....ΑΝ ..............δν ηταν τοσο λαθος ο βιος μου ως εδω ...................ΑΝ..................
Ολα ομως εγιναν μ εμενα η χωρις εμενα η για μενα...εγιναν ομως κ δν αλλαζουν. Κ εφτασα εδω κ ειδα πως πισω μου αφησα ΕΜΕΝΑ !!!!!!!!!!! Εφτασα εδω κντωρα πια δν εχω χερια γ ν αγγιξω ΕΣΕΝΑ...........Απο ντροπη για τις ουλες κ τα σημαδια μου που δν τολμω ν ελπισω πως μπορει ν τ αγαπησεις...Απο φοβο μν σε τρομαξουν τα σκοταδια μου ......Απο απελπισια που ο δρομος μπροστα μου δειχνει τοσο συντομος .....Κ πισω μου τοσο μακρινος που το τερμα του χανεται στο βαθος τ οριζοντα μου .....
Αν ειχα λοιπον μια ευκαιρια ακομα...θ θελα .....οχι ν μπω σε καποιο καθαρτηριο ψυχης κ σωματος .....θ θελα ν σου αποθεσω στα χερια σου το βιβλιο της ζωης μου κ ν μεινω εκει στν ακρη ν μν μ βλεπεις καν ..κ θ περιμενα ν διαβασεις καλα καθε του αραδα..καθε σημειο στιξης........κ θα περιμενα σιωπηλα....μ μονη ελπιδα πως οταν το κλεισεις θ σηκωσεις τ βλεμμα κ θ με ψαξεις..κ στα ματια σου ν εβλεπα πως δν ηρθες ως εδω γ ν μ κρινεις ουτε γ ν ψηλαφισεις τ λαθη μου ....αλλα πως ηρθες γ ν μ πεις πως ..
......ΟΚ.....ΠΑΜΕ ΤΩΡΑ.....................................
αυτο μονο.....................

 Με δυο τσουβάλια ουρανό που θα με κρύψεις
που θα δειπνήσει το χαμόγελό σου
εμένα η πίκρα μου έγινε τραγούδι
μα μην ζητάς πια συμβουλές για το καλό σου.

Δεν περιμένω συμβουλές
δεν περιμένω γιατρειά
φεύγουν οι μέρες οι καλές
και μένει μια καρδιά γριά

Με δυο ταξίδια θάλασσα που θα με ψάξεις
που θα περάσεις τη ζωή σου
στον ουρανό τ' αστέρι σου να τάξεις
και τη φωνή που σου φωνάζει χαραμίσου



κουραστηκα ρε ..........με κουρασαν οι ινστρουκτορες κ οι ειδημονες ... βαρεθηκα ν ακουω για δρομους που θ τα κανουν ολα πιο ευκολα για μενα..βαρεθηκα ν ξερουν ολοι το καλο μου που σ εμενα επιμενει ν ναι αορατο. κουραστηκα πια......................
ο καθενας σκονταφτει στις λακουβες της δικης του  διαδρομης !!!! κ ο καθενας εχει τις οδηγιες χρησης που ταιριαζουν μονο στη δικη του αρρωστια !!!!!!!!!! τη δικια μου αφηστε την ησυχη !!!!!!!!!!!!!! κανεις δεν μπορει ν περπατησει στα μονοπατια του αλλου !!!!!!!!!!!!!κανεις δεν μπορει ν ξερει ποσο πονανε οι πληγες που δεν εχουν εδρα το δικο του κορμι ..την δικη του ψυχη ... Για τον καθενα οι δικες του πληγες ειναι οι πιο βαθειες οι πιο επωδυνες!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Κουραστηκα ρε με  τα γιατροσοφια σας !!!!!!!!!!!!!!
Ολοι ειδικοι κ γνωστες!!!!!!!!!!!!Αγγουρι που δεν μπαινει στον κωλο μας δεν μας ποναει ρε !!!!!!!!!

Σκηνές ροκ............

Αγωνία για ηλεκτροσόκ. Νεκροζώντανοι στο Κύτταρο. Σκηνές ροκ.
Φωτογραφία με την Μπέλλου.

Μ' αεροπλάνα και βαπόρια
και με τους φίλους τους παλιούς
τριγυρνάμε στα σκοτάδια
κι όμως εσύ δε μας ακούς

Δε μας ακούς που τραγουδάμε
με φωνές ηλεκτρικές
μες στις υπόγειες στοές
ώσπου οι τροχιές μας συναντάνε
τις βασικές σου τις αρχές

Ο πατέρας μου ο Μπάτης (Απρόσιτη μητέρα μορφή από χώμα και ουρανό
ήρθε απ' τη Σμύρνη το '22 ( θα χαθώ απ'τα μάτια σου τα δυο)
κι έζησε πενήντα χρόνια (μες στον κόσμο)
σ' ένα κατώι μυστικό (σαν πρόσφυγας σ'ένα κατώι μυστικό)

Σ' αυτόν τον τόπο όσοι αγαπούνε (αν αγαπούνε)
τρώνε βρώμικο ψωμί (τρώνε βρώμικο ψωμί)
(του λόγου σου οι πιστοί)
κι οι πόθοι τούς ακολουθούνε (κι οι πόθοι τούς ακολουθούνε υπόγεια διαδρομή)
υπόγεια διαδρομή

Χθες το βράδυ είδα ένα φίλο
σαν ξωτικό να τριγυρνά
πάνω στη μοτοσικλέτα
και πίσω τρέχανε σκυλιά

Σήκω ψυχή μου δώσε ρεύμα
βάλε στα ρούχα σου φωτιά (σαν τον Μάρκο)
βάλε στα όργανα φωτιά ( βάλε στα όργανα φωτιά)
να τιναχτεί σαν μαύρο πνεύμα (να κλείσει η λαβωματιά μα τιναχτεί σαν μαυρο πνευμα)
η τρομερή μας η λαλιά (η τρομερή μας η λαλιά)








πολύ μικρος ο κοσμος ματια μου ...παρα πολύ μικρος...............κ ολοι ζησαμε ο καθενας μονος του κ ολοι μαζι ένα παρελθον με κοινες αναφορες κ τοσο απομακρυσμένα που χρειαστηκαν 30 κ πλεον χρονια γ ν βρεθουμε ..η να ξαναβρεθούμε...........
βλέπεις τα 16 με τα 22 είναι τεραστια διαφορα.....σημασια στο μκρο λαο που λενε..τοτε σαν μυθος ΕΣΥ ........που να τολμησω εγω το 16χρονο ν ελπισω στη φιλια σου !!!!! ουτε καν τολμουσα ν πω ΓΕΙΑ !!!!!!!σε μιαν ακρη ...σε μια γωνια ..στον ΕΣΥΝ.........μ ένα ποτηρακι κονακ για το κρυο........μονο παρατηρουσα εκστατικα.......... τους...ΜΕΓΑΛΟΥΣ !!!!αλλοι μας μιλουσαν κ αλλοι οχι ..........
περασαν χρονια άλλες ζωες άλλες πορειες .....κυκλος όμως είναι η ζωη κ γυρναει στα ιδια χναρια ξανα.............κ να που τωρα τα 50 με τα 56 δεν εχουν κ τοση δα διαφορα !!!! τωρα μπορούμε ν μιλαμε ..ν ειμαστε φιλοι !!!!!!!!!ν αστειευόμαστε ν μοιραζόμαστε κ ισως ν δακρύζουμε ..ελευθερα αφου τα πληκτρολογια δεν μαρτυράνε τα ματια τα κοκκινα.............
όπως κ ν χει ..........είμαι στην ευχαριστη θεση ν ευχαριστησω την σκατοεφευρεση αυτή που μου επιτρεπει στα 50 μου ν λεω οσα δεν τολμουσα στα 16 μου.............


ενοειται αφιερωμενη η αναρτηση Σ ΕΣΕΝΑ......................

Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός ...κανένα δεν αφήνω Γίνεται ο κόσμος πιο απλός ...κανένα δεν αφήνω Τις νύχτες μοιάζει το κερί ...κανένα δεν αφήνω Και το δωμάτιο μια γη ...κανένα δεν αφήνω

Πέντε η ώρα το πρωί κι έχω μεγάλο κρίμανιώθω πως πάντα στη ζωή μου υπήρξα μόνο θύμακι έτσι αρπάζω ένα στυλό κι ανάβω ένα τσιγάροκανονικά ακούω ροκ μ' απόψε θα ραπάρω

Τη μέρα κρύβομαι καλά μα είναι βαρύς ο πόνοςέχω πολλούς να μ' αγαπούν μα πάλι νιώθω μόνοςκι έτσι ζητάω διαρκώς μια ταπεινή συγνώμηπου δε με σέρνουν οι καιροί κι έχω δικιά μου γνώμη

Τις νύχτες πριν να κοιμηθώ ανάβω όλα τα φώτακαι προσπαθώ να φοβηθώ όπως φοβόμουν πρώτατις νύχτες ντύνομαι παιδί που ψάχνει στο σκοτάδιμήπως μπορέσει να κρυφτεί στης μάνας του το χάδι

Πρέπει στο internet να μπεις αν θέλεις να φλερτάρειςκαι την απάντηση που θες με mail θα την πάρειςέχουν αλλάξει οι καιροί πεθάναν τα καμάκιατρώει ο άντρας τη φακή κι η γκόμενα σουβλάκια

Γεια σου μητέρα και μπαμπά που έκανες το παιδί σουό, τι θα ήθελες εσύ να ήσουν στη ζωή σουτου έχτισες μία ζωή στους πρόποδες της θλίψηςπέταξε κάτω το σπαθί κι άρχισε καταχρήσεις.

Τις νύχτες φαίνονται αυτοί που λένε την αλήθειακαι το φεγγάρι θα φανεί ό, τι έχεις μες στα στήθιατις νύχτες ντύνομαι παιδί διαλέγω ένα αστέριίσως μπορέσει να μου πει όσα κανείς δεν ξέρει

Ο Έλληνας φιλοσοφεί με το φραπέ στο χέριμιλά σαν να 'τανε σοφός μα τίποτα δε ξέρειλένε πως μόνο οι αριστεροί μπορούν να γράψουν ποίημαμα αν είν' η τέχνη αριστερή γιατί έχει τόσο χρήμα;

Θα σ' αγκαλιάσει το γυαλί αν θέλεις να φωνάξειςσε μια πορεία μπες και συ για βόλτα να ξεσκάσειςούτως ή άλλως θα σε πουν μονάχα ό, τι δηλώσειςίσως σε κάνουν και θεό το σώμα σου αν δώσεις

Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός και σταματάς το χρόνογίνεται ο κόσμος πιο απλός χωρίς χαρά και πόνοτις νύχτες μοιάζει το κερί με ήλιο π' ανατέλλεικαι το δωμάτιο μια γη που μόνο εσένα θέλει

Δεν είμαι αυτός που θα σου πει ποιο είναι το μονοπάτιμια συμβουλή είν' ο πόνος μου κι άμα τι θέλεις πάρ' τηδεν είμαι αυτός που έχει βρει όλες τις απαντήσειςδε σώζω ανθρώπινες ψυχές ούτε και συνειδήσεις

Εφτά η ώρα το πρωί τελειώνει το μελάνιδε μετανιώνω ούτε στιγμή για ό, τι έχω κάνεικι έτσι αφήνω το στυλό και το τσιγάρο σβήνωνα μου λερώσουν τ' όνειρο κανένα δεν αφήνω

Τις νύχτες ντύνεσαι Θεός...κανένα δεν αφήνωΓίνεται ο κόσμος πιο απλός...κανένα δεν αφήνωΤις νύχτες μοιάζει το κερί...κανένα δεν αφήνωΚαι το δωμάτιο μια γη...κανένα δεν αφήνω

θελω σαν παιδι να κανω τους φοβους μου μια πλαστελινη στα χερια μου να τους πλασσω οπως θιελω ΕΓΩ κ μετα με περισιια τολμη να τους φυτεψω σαν αγρια σπορα βαθεια στις ψυχες αυτων που μου τους χαρισαν..........................να Αποδωσω ΕΓΩ τη δικια μου θεια δικη .......ΜΟΝΗ ΜΟΥ

....γίνομαι αχτίδα κι εγώ απ' το φως σου και με σκορπάς. Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ' αγαπάς..........

Κάτι να σου πω - Sadahzinia

Ο κόσμος γλίστρησε απάνω μου απόψε και χάθηκε,βαρύς, ασήκωτος, στενόχωρος κι αστείος.Κάτι σα γέλιο μου φύγε και στο λαιμό μου στάθηκεσα ξένο ψέμα που μπερδεύτηκε τελείωςμες στη φωνή μου κι η στιγμή μου ξεκούρδιστημε τυραννάει και με κοιτά κατάματαπου την αφήνω για να σου γράψω ατραγούδιστη,αλλά όμως σήμερα θα γράψω χίλια γράμματα.Θέλω να γράψω κάτι άλλο απόψε,το πιο θλιμμένο τραγούδι χαρισμένο σε σένα.Τι κι αν θέλει να φύγει ο χρόνος, κόψε το χρόνο κόψε·έχω μια λύπη δεμένη με μένα.Μια λύπη που έρχεται σα σύννεφο κι αράζει ξαφνικάσαν υφαντό από σκόνη να μου θυμίζει τάχατα θολωμένα που 'χω ακόμα στη ψυχή μου μερικά.Δεν έχω άλλο να σου πω παρά μονάχα...Τι χαρά που παίρνω,όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,όταν ζω μέσα στ' όνειρό σου κι όταν με κοιτάς.Τι χαρά που παίρνω κι όταν γελάς.Όταν γελάς σ' ακούω, μα η χαρά μουγίνεται λύπη κι αργοχάνεται σαν μια του ήλιου αχτίδαπου παίζει στο νερό και ξάφνου από μπροστά μου,σβήνει το λιόγερμα στον ουρανό κουκίδα.Όλα κουβάρι τυλιγμένα και κόμποικι ένα δάκρυ που δε θέλει να βγει.Βγαίνει βλαστήμια κι αναρωτιούνται οι ανθρώποι,τι αλήθεια θέλει η καρδιά μου να πει...

Τι χαρά που παίρνω,βαριά και γέρνω στη γη ν' ακουμπήσω·και την πικραίνω ξανά, αν αφήσω να μη με κοιτάς.

Τι χαρά που παίρνω, όταν δε ξεχνάς.

Ούτε ξεχνάω, μα δε θυμάμαι κιόλας

της πεθυμιάς τη ρίζα πάνω στην ασκήμιαπου φύτρωσε καταμεσής της άδειας μου κόλλας,μου πρωτομίλησες και με είπες, Ζinia.Κι όλα τα λόγια σου από τότε κάθε βράδυτα σημαδεύω ένα ένα μη χαθούν,τα στεριώνω στα τυφλά μες στο σκοτάδι,μη μου τα πάρει η λύπη μου κι οι κόμποι λυθούν.Τι χαρά που παίρνω,όταν ακούω ένα τραγούδι δικό σου,

γίνομαι αχτίδα κι εγώ απ' το φως σου και με σκορπάς.Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ' αγαπάς.

ολα κουβαρι τυλιγμενα......σαν παραμυθι ....το πιο ομορφο το πιο αληθινο....ποσα απλα αρκουν για να γεμισει μια ψυχη!!ποσα απλα λογια ειναι αρκετα για να γινεσαι αχτιδα ζεστη γεματη φως κ ζεστη,...να γινουν ολα ονειρο...να παρουν ανασα να ερθουν στη ζωη σαν νιοφερτο μωρο που χαμογελαει στο πρωτο αντικρυσμα του κοσμου ...σαν τυφλο κουταβι που γευεται τον κοσμο μεσα απ τη μυρωδια της μανας ...ποσο απλα ειναι ολα τελικα!!!!!!! μεσα απο ενα μονο συναισθημα ολα αλλαζουν ..ολα μοιαζουν καινουργια ολα ειναι δικα σου ξαφνικα ...

 κ επιτελους γνωριζεις τι σημαινει ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΑΓΑΠΑΩ ΖΩ ΑΝΑΣΑΙΝΩ ΓΕΛΑΩ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ..ΦΟΒΑΜΑΙ..

Και θες να πεις τοσα πολλα!!να φτιαξεις ενα τραγουδι...ενα τραγουδι που να μπορει να λεει ολα οσα γεννιουνται μεσα σου .................κ τελικα........το μονο που καταφερνεις ν γραψεις ειναι ενα.........

Τι χαρά που παίρνω, όταν απλά μ' αγαπάς......................Κ νοιωθεις την απολυτη αισθηση πως τα ειπες ΟΛΑ....

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!

LYRICS:
Κάνε πίσω αν θες εσυ, τον πήρα εγω τον δρόμο μου,θα παω και οπου βγεί, ρισκάρω,έτσι είναι η ζωή και αμα δεν πάρω, θα αποκτήσω ακόμα μια ουλή για να κοζάρω!!

Δεν ξεχνάω γιατί φτιάχνω μουσική, για αυτούς που αγαπάω,να τους ευχαριστήσω είναι λίγο, που είναι εκεί για να ακουμπάω,το στιχάκι αυτό κολάω σαν χαρτάκι και το αυτί σου είναι ο πότης που το γυρνάω...

Το τίποτα δεν μου τεριάζει, εγω είμαι άλλος ένας που εκφράζεται και εκφράζει, ρισκάρω και ας μην πάρω,ας χάσω δεν πειραζει, γιατι τις στιγμής το νάζι ειναι τις ψυχής το γκάζι...

Η ζωη που αλατοπίπερο μας βάζει,(και μας δοκιμάζει) διαφωνίες,ερωτόλογα,τσακωμοί και χαλάζι, γλύκα και γλυκόλογα,βάσανο και μαράζι, σχέσεις ανθρώπινες και ο νους μας σιγοβράζει...

Εγω και εσυ καρδιά μου ήμασταν ηφαίστειο, τρεμάμενη η γη,στα πόδια μου ένιωθα δέσιμο, τόσο μαζί και όμως τελείως διαφορετικοί, τόσο που η σχέση έδειχνε να ευημερεί οσο ακροβατεί,

Αδερφέ μου,έχουμε χαθεί, εγω εδω και εσυ εκεί, μπλεγμένοι στην ροη, κοιτάμε το ρολόι και τρέχουμε βιαστικοί, κολλήσαμε στα ασήμαντα και έφυγε η μισή ζωη,

Γλυκιά λέξη το ευχαριστώ, να δίνεις και να παίρνεις οτι πιο σημαντικό, εγω δίνω μουσική,εσυ δίνεις μηνύματα, εσυ μου δίνεις αγάπη και εγω αντλώ ερεθίσματα!

Ρίξε ενα χαμόγελο,αστα αίτια, ζούμε την ζωη κάθε στιγμή σαν περιπέτεια, το σήμερα ,το τώρα συγκεκριμένα, ας μην το οργανώσουμε και ας βγάλουμε αποθημένα!!



αντι σχολιου δικου μου επελεξα ..τι καλυτερο απ αυτο ..............?????




Έτσι, μ' αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος.  Γιατί δε ζούμε...  κατάλαβες;

Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.

Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".

Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.

Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας...

Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ...

Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:

Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.

Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο.

Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.

Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!

Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.

Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!

Διότι, αυτός είναι θάνατος!

Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.

Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει...

Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το "όχι", με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.

Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;

"Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει"...

Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.

Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια... -

Χρόνης Μίσσιος

μα θα'χεις άλλον όχι εμένα..........

ΜΗ ΜΕ ΑΛΛΑΞΕΙΣ

Απ'την αλήθεια μου κρυβόσουν
κι απ'το δικό μου πυρετό
θα γίνω αυτό που ονειρευόσουν
αλλά δε θα'μαι πιά εγώ

Μου λες πως όλα θα τα φτιάξεις
σα να'ναι ρούχα πεταμένα
θα καταφέρεις να μ'αλλάξεις
μα θα'χεις άλλον όχι εμένα


Άλλαξέ μου τη ζωή,όχι εμένα
κάνε γη και ουρανό να μοιάζουν ένα
Άλλαξέ μου τη ζωή,μη με αλλάξεις
αν μ'αφήσεις να πετάξω,θα πετάξεις
Άσε με,άσε με δίπλα σου να ζω
άσε με,άσε με,άσε με να είμαι εγώ


Όπου με θέλεις θα ταιριάζω
το λίγο μου θα'ναι αρκετό σου
θα με κοιτάς και θα σου μοιάζω
και θ'αγαπάς τον εαυτό σου

Μου λες πως όλα θα τα φτιάξεις
σα να'ναι ρούχα πεταμένα
θα καταφέρεις να μ'αλλάξεις
μα θα'χεις άλλον όχι εμένα 

Άσε με,άσε με δίπλα σου να ζω
άσε με,άσε με,άσε με να είμαι εγώ



Ενδοσκοπηση συναισθηματων ..!!! Θες καποιον γιατι σ αρεσει η ενφανιση του ?? Ο χαρακτηρας του ??Τι απ ολα??? Θα θελες ομως να ειναι καπως αλλιως....ΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ!!!!!!!!!
Γελοιο ακουγεται ρε !!! Ν αλλαξεις αυτα που δεν σ αρεσουν ..να ταιριαζει στα δικα σου ΘΕΛΩ..Να ναι η πραγματωση των δικων σου προσδοκιων....
Και το κωμικοτραγικο ειναι πως αυτα που θες ν αλλαξεις δεν βρισκονται στο περιτυλιγμα αλλα στο περιεχομενο!!!Θες να μπεις στα ονειρα του..να τα καθαρισεις απο τα συννεφα..Να διωξεις απο μεσα του αυτα που κρυβει κ τον πονανε η τον πανε πισω στ χτες...........Ομως αυτο το ΧΤΕΣ ειναι η ζωη του..ειναι οι εμπειριες του ειναι αυτα που σιχαινεται κ αυτα που αγαπαει!!!!!!!! Αυτα ειναι τα κομματια του παζλ που εχουν συνθεσει τον ανθρωπο αυτο που εσυ τωρα λες πως αγαπας.........
Μυστηριο αλυτο η ψυχη του ανθρωπου...κ γιατι δεν βρισκεις το πρωτοτυπο ν αγαπησεις????????Γιατι πρεπει ν αλλαξει καποιος να προσαρμοστει σε οτι εσυ θεωρεις "σωστο".......σε οτι θες εσυ ν εχεις στη ζωη σου ........
Αγαπησε  αυτο που εχεις απεναντι σου !!!!ΜΠΟΡΕΙΣ??Αν οχι μαλλον δεν ειναι αυτο που θες.........Αν τ αλλαξεις θ ναι κατι αλλο ..ισως ν ναι αυτο που θες αλλα σιγουρα δεν θ ναι αληθινο.........

τί θέλεις ρε, Τί με κοιτάς; Είμαι κι εγώ ένας τρελός απ' τη φυλή της φωτιάς....

ΒΑΒΥΛΩΝΑ-ΠΥΡΟΒΑΤΗΣ

(Πυροβάτης)
Τι θέλεις ρε; τι με κοιτάς;
είμαι κι εγώ ένας τρελός απ’ τη φυλή της φωτιά
για να καταλάβεις άκου με προσεκτικά
τα λόγια που θ’ αφήσω μοιάζουνε βεγγαλικά
αλλού τα περιμένεις και αλλού αυτά σου σκάνε
σε τρομάζουν και τα αυτιά ρε σου τρυπάνε
σου γεμίζουνε με χρώμα το μουντό σου ουρανό 
και σου κάνουν το σκοτάδι φωτεινό 
και συ αμήχανα γελάς, σαν χαζός παντού κοιτάς 
και δεν ξέρεις αν θα φύγεις, που θα πας
μένεις κοντά μου, και με κοιτάς δειλά δειλά
και γω σου δείχνω να κοιτάξεις χαμηλά
στα κάρβουνα εκεί που είναι για μένα αναμμένα 
θ’ απλώσω όσα όνειρα μου δε συνάντησα καμένα
γιατί όταν γεννήθηκα πάτησα στη φωτιά 
με είδανε που γέλαγα και ουρλιάζαν δυνατά 
άλλοι με λέγαν δαίμονα και άλλοι σατανά 
και όσα κι αν μου κάνανε την έβγαλα φτηνά 
και θα ‘μαι εδώ μέχρι να φύγει η νυχτιά
και να μην έχει άλλη φωτιά

Τι θέλεις ρε; τι με κοιτάς;
είμαι κι εγώ ένας τρελός απ’ τη φυλή της φωτιά
και θα ‘μαι εδώ μέχρι να φύγει η νυχτιά
και να μην έχει άλλη φωτιά

(Βέβηλος)
Σε πείραξαν οι φλόγες στο κεφάλι
και δεν βλέπεις το μαύρο σου το χάλι
σε πιάσανε μαλάκα οι αναθυμιάσεις 
κάτσε ακόμα άλλο λίγο και θα σκάσεις
θα κοκκινίσεις, θα φουντώσεις, θα φουσκώσεις
και αν προλάβεις και γλιτώσεις και δε λιώσεις
θα μαζέψω ότι έχει μείνει απ’ το κορμί σου
να έχω κάτι απ’ τη χαμένη ύπαρξή σου 
(Πυροβάτης)
Μη χαίρεσαι μαλάκα, δεν ήρθε η ώρα ακόμα
τη χολή που έχεις φτύσει ξαναβάλτην στο στόμα
γιατί εγώ τα κάρβουνα τα έχω για κρεβάτι
λες να με βγάλαν άδικα ρε ηλίθιε πυροβάτη;
ανέβα παλιοβέβηλε απάνω εδώ στη φράκα
να σου φύγει η μαγκιά και να κοπεί και η πλάκα
(Βέβηλος)
Άσε με εγώ είμαι ντάξει, είμαι καλά ψημένος
έχω φωτιά εγώ μέσα μου και είμαι ευχαριστημένος
(Πυροβάτης)
Ε, ωραίοι είσαστε όλοι, κι εγώ είμαι ο μαλάκας
πουλάτε μούρη κάνατε και ένα cd της πλάκας
φέρτε τα ποσοστά μου, αυτά είναι τα μόνα
που με κρατάνε δίπλα σου ακόμα Βαβυλώνα

Τι θέλεις ρε; τι με κοιτάς;
είμαι κι εγώ ένας τρελός απ’ τη φυλή της φωτιά
και θα ‘μαι εδώ μέχρι να φύγει η νυχτιά
και να μην έχει άλλη φωτιά


Αποψε σαν σχολιο στο συγκεκριμενο κομματι δεν θα αφησω κατι δικο μου . Αποφασισα ν αφησω εδω ενα κειμενο της Γιολαντας(SADAZHINIA) που βρηκα κ νομιζω πως αξιζει να υπαρχει εδω .....τουλαχιστον στη μνημη του ΠΥΡΟΒΑΤΗ.....

"αν και μικροσκοπικός, μάλλον αδυνατούλης ήταν μεγάλο παλληκάρι, όλος καρδιά, χιούμορ και νοιάξιμο... Στήριξε το lowbap από τις πρώτες του στιγμές, τα βαλε με τα δαιμόνια τα δικά του, και ως την τελευταία του στιγμή είχε πάντα στο μυαλό τα όνειρά του. Τον θυμάμαι καλά, καθαρά, αν και δεν πέρασα πολύ χρόνο μαζί του. Για μένα ήταν ο πρώτος καινούριος άνθρωπος που γνώρισα απ' το low bap. Αρχές του 1994 πρέπει να ήταν, ίσως και νωρίτερα το 1993. Πιτσιρίκα τότε εγώ, παντελώς άσχετη με το 'άθλημα', ακόμα πιο πιτσιρικάς αυτός. Φίλοι με τον αδερφό μου. Ήταν συχνά σπίτι μας, τον πετύχαινα και στον δρόμο. Έμενε, ένα τετράγωνο πάνω απ' το σπίτι μου, στον Βύρωνα, είχε ένα γκρουπ μ' έναν φίλο του και ζωγραφίζανε τους τοίχους με το όνομά τους. Ακόμα, κάπου πήρε το μάτι μου σ' έναν παλιό τοίχο την υπογραφή τους με μπλε μπογιά...Τότε δεν τον λέγαν Πυροβάτη. Αυτό ήρθε μετά. Τότε ήταν ο Δημήτρης. Ή Μήτσος. Ή ακόμα καλύτερα Τζου. Ήταν αλήθεια ξεχωριστός γιατί είχε στο βλέμμα του μια παράξενη 'τρέλα', φωτιά. Ήταν δεν ήταν 13 χρονών. Γϊνεται? Κι όμως, ο Τζου το 'χε γραμμένο στη ρίζα του, στην ψυχούλα του πάνω ότι θα κάνει κάτι ξεχωριστό. 

Αργότερα, τον συναντούσα στα live, και στο ρετιρέ της Καλλίπολης στον Πειραιά που μαζευόμασταν χούφτες απο πιτσιρικάδες και ακούγαμε δίσκους, συζητάγαμε, πίναμε τσάι απ' την κατσαρόλα κι ακούγαμε ιστορίες κι όνειρα απ' τον Μιχάλη (B.D.Foxmoor). Και μαζί του ονειρευόμασταν κι εμείς. Κάποιες φορές γυρνάγαμε μαζί με τον Τζου απ' τον Πειραιά ή το Πέραμα. Αλλά και πάλι δεν είχα μιλήσει πάρα πολύ μαζί του. Μόνο γύρω απ' τη μουσική και τους στίχους. Ο Μιχάλης είχε περάσει ώρες ατέλειωτες μαζί του. Στο στούντιο στο Παγκράτι, στα παλιά γραφεία στο Πέραμα, στην Καλλίπολη...Συχνά εκείνος κοιμόταν στην Καλλίπολη... Νύχτα και μέρα.
Όταν κάποια χρόνια αργότερα , την άνοιξη του 1997, ο Μιχάλης έστηνε στο μυαλό του τους μελλοντικούς 'Βαβυλώνα', ένας από τους πρώτους ανθρώπους που ήθελε να είναι απαραίτητα μέσα, ήταν ο Τζου. Ήμουν μαζί του όταν έψαχνε τα ονόματα για το γκρουπ. Άλλωστε, ως γνωστόν τα περισσότερα ονόματα στη 'φάση' τα 'χει κατεβάσει η κούτρα του (!) ως δια μαγείας κι έχουν κάτσει 'κουτί'. Από τους τελευταίους είχε μείνει ο Τζου... Πως να τον πούμε? Πως? Και τότε είχα τι φαεινή ιδέα να τον πούμε 'Πυροβάτη'. Νονά του κατά κάποιον τρόπο, λοιπόν...'Πυροβάτης'. 16 στα 17 ήταν τότε ο Τζου, αλλά από τότε που τον είχα πρωτογνωρίσει είχα αυτή την αίσθηση γι' αυτόν. Σαν να περπατούσε στη φωτιά πάντα... τελικά αυτή ήταν που του δωσε ένα τελευταίο φιλί στο μέτωπο το πρωινό της 6ης Μαϊου 2000. Ειρωνία?
Θυμάμαι σαν κινηματογραφική ταινία εκείνο το πρωινό. Γράφαμε στο στούντιο στο Παγκράτι, την 'Ασημένια Άκρη', κάποια τραγούδια απ' το album. Τότε το μάθαμε. Μ' ένα τηλεφώνημα που μας έκοψε την ανάσα. Ένα instrumental σ' εκείνο τον δίσκο είναι αφιερωμένο στον Πυροβάτη. Λίγα λεπτά σιγής για ένα μεγάλο παλληκάρι, άντρα σωστό. Λίγα λεπτά για το παιδί που φύλαγε σε χαρτιά διπλοτριπλοτσαλακωμένα μέσα στις τσέπες στιχάκια και ρίμες. Και που στα Live ήταν πρώτη γραμμή. Τον θυμάμαι να γελάει. Και να μας κάνει να γελάμε. Τον θυμάμαι να λέει θέλω να ζήσω γαμώ την κοινωνία μου, θέλω να κάνω πράγματα...
Όπως βλέπεις φίλε ακόμα κάνεις πράγματα. Γιατί σε θυμόμαστε, γιατί μας βοηθάς με τον τρόπο σου να καταλάβουμε και γιατί μας φυλάς."

.......Δεν θελω να προσθεσω τιποτα φυσικα........καλο σας βραδυ

Μα είσαι ακόμα εδώ............

F.F.C.   ΕΙΣΑΙ ΑΚΟΜΑ ΕΔΩ


Με αφορμή το θάνατο μιλώ λοιπόν για τη ζωή
βλέπεις ποτέ δεν ξέρεις τι μπορεί να σου συμβεί το επόμενο πρωί
ξαφνικά ξυπνάς, βλέποντας πια καθαρά μια ροή σταματά, μια ψυχή ξεγλιστρά
μπορεί να είναι δυνατόν στ' αλήθεια άραγε συμβαίνει
χειρότερα απ' όλες τις σκέψεις σάρκα κι οστά λοιπόν τώρα να παίρνει
να με ζεσταίνει το άγγιγμα σου δεν είναι πια εφικτό
δεν είσαι εδώ γι' αυτό λοιπόν κι εγώ μιλώ σε σένα μητέρα
που έδωσες τα πάντα για μένα από την πρώτη στιγμή στη γέννα
βάζοντας σε κίνδυνο τη δικιά σου τη ζωή
το είχαν πει κι οι γιατροί
κι εγώ να στέκομαι ανήμπορος στη τελευταία σου στιγμή
μίσος, οργή, πόνος, φόβος, σιωπή
κάθομαι μόνος μου πολλές φορές κι αναρωτιέμαι γιατί
ποιό να είναι το νόημα, που να είναι η αρχή και που το τέλος
πέφτουνε κι άλλα χτυπήματα μα συνεχίζω να αντέχω με σθένος

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό
σε κάθε τι παλιό
σε συναντώ
Μα είσαι ακόμα εδώ...

Με αφορμή ένα θάνατο είπα να κάτσω κάτω στίχους να γράψω
και στο σκοτάδι της ψυχής μου να ανάψω
φωτιά να κάψω ενοχές αναμνήσεις
λύσεις ψάχνω να βρω και απαντήσεις
του Θεού ν' αποδεκτώ τις κρίσεις
Μη βιαστείς να με μισήσεις ήμουν πάντα στο πλευρό της
και εννοείς πως όλα όσα πέρασε τελικά γίνανε για το καλό της;
σωπαίνεις κι ομολογώ πως αυτό μου προκαλεί μια ανησυχία
πρέπει να σκεφτώ αν όντως είναι άλλη μια δοκιμασία
Ουσία, ψάχνω να βρω σ' αυτόν τον άδικο χαμό
το ξέρω πως μ' ακούς μητέρα γι' αυτό θα σου πω
ότι το μάθημα που πήρα και με γεμίζει λύπη
ποτέ δεν εκτιμάς κάτι παρά μόνο όταν σου λείπει
λέξεις και φράσεις που τις θυμάσαι μόνο σε τέτοιες περιπτώσεις
και φάσεις που όταν βιώσεις και νιώσεις
θα θέλεις μα θα 'ναι αργά για να αλλάξεις
τις μέχρι τότε σου πράξεις και σκέψεις
να μαντέψεις τις βλέψεις
να γλιτώσεις τις πτώσεις
πριν χάσεις να δώσεις πριν σπάσεις να διώξεις
τις τύψεις να λιώσεις στην ίδια θέση θα κληθείς να πληρώσεις
κι εσύ αργά ή γρήγορα αν θες λοιπόν να γλιτώσεις
δώσε αξία σ' ότι αξίζει τον εαυτό σου να σώσεις...

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό
σε κάθε τι παλιό
σε συναντώ
Μα είσαι ακόμα εδώ...

Το ξέρω πως δεν ήμουν ο πρώτος και δυστυχώς ούτε κι ο τελευταίος
κι έτσι βαθιά μέσα μου νιώθω πως έχω ένα χρέος και τώρα με δέος
κοιτάζω πίσω θυμάμαι
και στου νοσοκομείου τα παγκάκια με βλέπω ξανά να κοιμάμαι
και στην εντατική με υπομονή να περιμένω για κάποιο θαύμα να συμβεί
χωρίς να υπάρχει επιλογή
και στο πλευρό μου ο αδερφός μου μα και οι φίλοι οι πραγματικοί
συγγενείς στενοί ήτανε όλοι εκεί
ξεσπώ σαν βροχή στο παρελθόν πάλι ανατρέχω
κι όπως μου δίδαξες με τη στάση σου έτσι λοιπόν αντέχω
πάντα με θάρρος και πείσμα μα πιο πολύ πίστη
θα 'σαι ο φάρος, το πρίσμα πριν κάθε ύστατη κρίση...

Μα είσαι ακόμα εδώ
σε λάθος και σωστό
σε κάθε τι παλιό
σε συναντώ
Μα είσαι ακόμα εδώ

...με αφορμη το θανατο μιλω λοιπον για τη ζωη.........

..σχημα οξυμωρο νομιζω τ ελεγαν...ποτε δεν ημουν καλη στα φιλολογικα προς μεγαλη απογοητευση της καλης μου φιλολογου κυριας Ελενης Καλδανη .........

Καποια πραγματα τ αποφευγουμε καιρο γτ φοβομαστε να μιλησουμε μαζι τους. 

παντα ενοιωθα την αναγκη ν μιλησω για ΣΕΝΑ αλλα φοβομουν παντα. Οπως τοτε..θυμασαι??.....Τοτε που κοριτσακι μικρο ηθελα τοσο πολυ ν τρεξω να σου πω ...Τι ε???ΟΛΑ...ΟΛΑ οσα ενα κοριτσι μοιραζεται η θα θελε ν μοιραζεται μ τη ΜΗΤΕΡΑ του...Κ ΔΕΝ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΠΟΤΕ..Θυμασαι ???ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ..ΠΑΝΤΑ ΤΑ ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ...Καποια δεν στα ελεγα για να μην σε στεναχωρησω ..ησουν παντα τοσο ευαισθητη..κ εκλαιγες μ τ παραμικρο.......κ με αγχωνε  τοσο το κλαμα σου  ....κ αλλα δεν στα ελεγα για ν αποφυγω τη γκρινια σου !!!!........

Μαλιστα κυρια ΦΛΩΡΑ.....Υπεροχη μοναχοκορη καθαιρεθεντος στρατιωτικου.....Μοναχικη αγαπημενη του πολιτικου εξοριστου πατερα μου ..........Παντα ομορφη.......

Θυμαμαι ....δεν επετρεπες ν σε δει κανεις αχτενιστη ...απεριποιητη,,,,,κ ποιος σ ακουγε αν τολμουσα ν φερω κοσμο στ σπιτι χωρις ν σ εχω ειδοποιησει τοση ωρα πριν οση χρειαζοσουν γ να εισαι ευπρεπως παρουσιασιμη !!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Ποσο αξεχαστο εκεινο το επικριτικο σου απελπισμενο βλεμμα καθε φορα που αρνιομουν να φορεσω εκεινα που ηθελες ..που θεωρουσες καταλληλα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Το ιδιο βλεμμα το αντικρυζα καθε πρωι...χρονια ολοκληρα.............

ΠΩΣ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙΣ ΕΤΣΙ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ????ΣΑΝ ΛΕΤΣΟΣ!!!!!!!!!!!!!!! ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΡΟΥΧΑ??????ΕΙΝΑΙ ΝΤΥΣΙΜΟ ΔΕΣΠΟΙΝΙΔΟΣ ΑΥΤΟ??????????ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΑΙ????ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ????????

Τ Ι  Θ Α  Π Ε Ι  Ο  Κ Ο Σ Μ Ο Σ  !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Ποσο αληθεια τον φοβοσουν τον κοσμο κ τη γνωμη του !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Θεε μου ............ποσα χασαμε εξαιτιας του ενδιαφεροντος σου για το ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ............

Μ εμαθες να απανταω μονολεκτικα......

-ΠΩΣ ΠΗΓΕ ΤΟ ΣΧΟΛΕΙΟ?

-ΚΑΛΑ

-ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΕΣ ΑΠΟΨΕ?

-ΚΑΛΑ

-ΠΩΣ ΚΟΙΜΗΘΗΚΕΣ?

-ΚΑΛΑ

-ΘΑ ΒΓΕΙΣ?

-ΝΑΙ

-ΜΗΝ ΑΡΓΗΣΕΙΣ

-ΚΑΛΑ

-ΕΧΕΙΣ ΚΑΤΙ?

-ΟΧΙ

..........................................................Απεφευγα την κριτικη σου .....κ την γκρινια σου .........κ δεν μιλαγαμε ποτε.....

κ μεγαλωνα..κ δεν αλλαζες........ουτε κ εγω,,,,,,Εσυ με τον ΚΟΣΜΟ ΣΟΥ που ολο ΚΑΤΙ ΘΑ ΕΛΕΓΕ..κ εγω που παντα ΚΑΛΑ ημουν ......

Θυμαμαι......Χειμωνας του 1986 ...ειχες σπασει τ χερι σου ....αλλα ΕΠΡΕΠΕ να γινουν οι δουλειες του σπιτιου για τα Χριστουγεννα κ ειχες βαλει τον πατερα μου ν βγαλει τις κουρτινες ν τις πλυνει κ αφου τις σιδερωσει ν τις κρεμασει ξανα!!!!!! Ελεος πια μ εκεινες τιςκουρτινες που επιαναν απο τοιχο σε τοιχο κ απο ταβανι ως πατωμα!!!!!!!! Κ μπαινοντας μεσα ...Αχ δεν φανταζεσαι ποσο αστειο ηταν το σκηνικο !!!!!!!!!!!!!!Εσυ με το χερι στ γυψο καθισμενη σ μια καρεκλα (συγχωρα με αλλα μου θυμισες τοσο τον Μεγα Ναπολεοντα !!!) κ ο δολιος ο πατερας σκαρφαλωμενος ν κρεμαει τις ατελειωτες κουρτινες σου!!!!!!!!!!!!!!!!!

-ΡΕ ΦΑΝΗ !!!!!!!!!! ΗΜΑΡΤΟΝ ΠΙΑ!!!!!!!!!!! ΔΕΝ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗ ΣΟΥΡΑ????????ΙΣΟΜΟΙΡΑΣΕ ΤΗΝ !!!!!!!!!ΑΧ!!!!!!!!!!ΤΙ ΕΠΑΘΑ Η ΚΑΚΟΜΟΙΡΑ Ν ΜΝ ΜΠΟΡΩ Ν ΚΑΝΩ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΟΥ ΟΠΩΣ ΘΕΛΩ!!!!ΑΑΑΑΧ!!!!!!!!!!!

Δεν κρατηθηκα κ εβαλα τ γελια που μου κοπηκαν φυσικα μολις γυρισες μ εκεινο τ τοσο γνωριμο  βλεμμα .........

Αχ ρε μανα..........ΚΥΡΙΑ ΦΛΩΡΑ!!!!!!!!! Με τα υπεροχα γλυκα του κουταλιου που δεν επρεπε ν τρωω γτ και θα παχαινα αδικαιολογητα οπως ελεγες κ τα ειχες φτιαγμενα μην τυχον "Κ ΕΡΘΕΙ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ!!!!!!ΝΑ ΜΗΝ ΕΧΩ ΚΑΤΙ ΝΑ ΚΕΡΑΣΩ??"

Λες κ υπηρχε ποτε περιπτωση να φαω ενα ολοκληρο βαζο !!!!!!!!!!  "ΑΣΕ ΜΕ ΡΕ ΜΑΝΑ !!!!! ΛΕΣ ΝΑ ΤΟ ΕΤΡΩΓΑ ΟΛΟ???ΠΩΠΩΩΩ!!! ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΕΣΑΙ!!!!!!!!!".........Κ στ καπακι αλλαγη πλευρας στην κασεττα¨

"ΒΕΒΑΙΑ!! ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ!!! ΜΑΝΑ ΣΟΥ ΕΙΜΑΙ !! ΔΕΝ ΕΧΩ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΝΑ ΣΟΥ ΠΩ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ???ΑΡΠΑΖΕΣΑΙ!!! ΑΛΛΑ ΕΤΣΙ ΕΙΝΑΙ !!ΕΓΩ ΕΙΜΑΙ ΚΑΛΗ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΔΟΥΛΑ!!ΝΑ ΣΑΣ ΚΑΝΩ ΤΙΣ ΔΟΥΛΕΙΕΣ!!ΝΑ ΠΛΕΝΩ ΝΑ ΜΑΓΕΙΡΕΥΩ ΝΑ,..................................................."!!!!!!!!

Ατελειωτος αυτος ο μονολογος παντα..........Ποτε δεν τον ακουσα ως τ τελλος!!!! Ελεγα παντα ενα  "ΚΑΛΑ ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΜΑΜΑ !!!"

Κ εφευγα.............

Μεχρι ..που καποια μερα χωρις καμμια αναστατωση αρρωστια η κατι αλλο ..αθορυβα κ με την αξιοπρεπεια που παντα ηθελες(ΝΑ ΜΗΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΩ ΝΑ ΜΕ ΣΙΧΑΙΝΟΝΤΑΙ ..ελεγες παντα) ΕΦΥΓΕΣ ΕΣΥ!!!!

Και τοτε ξαφνικα.........ηθελα τοσο να σε αρπαξω απο τους ντελικατους ωμους σου ..να μην με σταματησει το σαστισμενο βλεμμα σου και να σου φωναξω ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΣΟΥ ΕΙΠΑ ΠΟΤΕ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Λειπεις 12 χρονια πια.....κ ξερεις κατι???Μου λειπει η γκρινια σου!!!!!!!!!!!!!!!!

Ολα σου μου λειπουν γαμωτο....ναι οκ ξερω

-ΜΗΝ ΒΡΙΖΕΙΣ ΠΑΙΔΑΚΙ ΜΟΥ ΣΑΝ ΛΙΜΕΝΕΡΓΑΤΗΣ!!!!!!!!!!!!!!!! ΜΑΖΕΨΟΥ!!!!!!!!!!!!!!

ΑΧ ΡΕ ΜΑΝΑ..........................................ΠΟΣΑ ΧΑΣΑΜΕ ΝΑ ΞΕΡΕΣ...............................................ΠΟΣΑ ΠΟΛΛΑ ΧΑΣΑΜΕ....................

Υ.Γ.συγχωρεστε τα λαθη μου ..δεν μπορουσα ν το διαβασω γ ν τ διορθωσω...σας ευχαριστω γ τν υπομονη σας

μαθε μου .................

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Προς το καλό, προς το κακό,
προς το καινούργιο
Γιατί το ψάχνω το καινούργιο,
μα να το πιάσω δεν μπορώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Προς το σκοτάδι, προς το φως,
προς τους ανθρώπους
Γιατί τους θέλω τους ανθρώπους
μα δε με αφήνουν να τους βρω

Μάθε μου να περπατώ

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Που είναι τα πόδια μου σαν μάρμαρο βαριά

Κι είμαι απο εκείνα τα παιδιά
που 'θελαν να 'χουνε φτερα
Μάθε μου να περπατάω ξανά,
μάθε μου να περπατάω ξανά...

Κι αν περπατήσω, ίσως το ζήσω
Αν περπατήσω, ίσως τ' αφήσω 
Να γίνω κάποιος ή και κανένας
ή εστω ένας
Να γίνω ένας...
Να σ' αγαπήσω...
Να σε διαλύσω...
Να σε πιστέψω...
Να καταστρέψω...
Να φτάσω ως τον ουρανό ή το κενό...

Μάθε μου να περπατάω ξανά,
ένα βήμα τη φορά
Και αν γίνω τέρας ή Θεός
μαζί σου θα το μάθω
Και θα είσαι εκεί αν κάτι πάθω
Το χέρι για να μου κρατάς

....μια φορα κ εναν καιρο ηταν ενα ΠΑΙΔΙ....κ τοτε του κοψαν τα φτερα ....το ακρωτηριασαν κ μετα το εμαθαν ν ππερπαταει με δεκανικια...κ του λεγαν με περισσιο στομφο

"ΚΟΙΤΑ ΤΙ ΟΜΟΡΦΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙΣ Κ ΠΕΡΠΑΤΑΣ!!!!!!!! ΚΟΙΤΑ ΠΟΥ ΠΙΑ ΔΕΝ ΕΙΣΑΙ ΣΑΚΑΤΕΜΕΝΟΣ!!!!!!!!!"

κ εκεινο με μια απορια στο βλεμμα κ ενα τρεμουλιασμα στη φωνη ψελισσε..

"ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ............ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΛΥ ......."

...μια φορα κ εναν καιρο .......ηταν μια ζωη κ στην εδωσαν για να τη ζησεις..χωρις οδηγιες χρησης...ετσι απλα να τη ζησεις...

μα δεν ηξερες.....μονο φοβοσουν ,....ετρεμες εκεινο το μαχαιρι που σου κοψε καποτε τα φτερα ......ετρεμες μην ερθει ξανα κ αρχισει να ακρωτηριαζει την ψυχη σου ...μονο αυτη ηθελες ν κρατησεις ακεραια.....κ ετρεμες κ παρακαλουσες τις νυχτες να χες ξανα πισω τα φτερα σου ..να μπορουσες να πεταγες εκει ψηλα....στον καθαρο οριζοντα στα συννεφα........

...μια φορα κ εναν καιρο ηρθε ενας αγγελος...αγγελος η δαιμονας ποιος ξερει ...........ηρθε κ πιστεψες πως θα σε μαθει να πετας ξανα ........οχι πως θα σου δινε πισω τα κομμενα φτερα σου ουτε τα χρονια που περασες με τα δεκανικια..αλλα να σου μαθει να περπατας σαν ανθρωπος..σαν ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ........

Αυτο ηθελες..αυτο μονο ειχες το δικαιωμα να θελεις...........να μπορεις ξανα.....

........κ ας μην κατελειγες να γινεις εκεινο που καποτε ονειρευοσουν ..κ ας μην εφτανες ποτε σ εκεινα τα συννεφα...........εκεινα που στολιζαν τα νειρα σου καποτε.............μονο να υπαρχει ενα χερι ζεστο ........κουραστηκες να κρατας μονο το παγωμενο δεκανικι.........κουραστηκες ν μν φτανεις ποτε πουθενα........

.............ισως να κατεληγες παλι ενα τιποτα ποιος ξερει....................θα χες κανει ομως μια διαδρομη.......ΑΛΗΘΙΝΗ...........ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ.....Κ ΟΧΙ ΠΙΑ ΜΟΝΟΣ..........ΟΧΙ ΠΙΑ ΤΙΠΟΤΑ........ΕΝΑΣ......ΟΧΙ ΚΑΝΕΝΑΣ............

......ΜΑΘΕ ΜΟΥ .................ΝΑ ΜΑΘΩ.........Κ ΑΣ ΠΑΘΩ............................................ΤΟ ΧΕΡΙ ΕΚΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΚΡΑΤΑΣ......................ΜΑΘΕ ΜΟΥ...............ΑΝ ΑΝΤΕΧΕΙΣ........